آنها مىدانند كه مجازات الهى بر طرف شدنى نيست ، تنها تقاضايشان اين است كه يك روز عذاب الهى از آنان برداشته شود يك روز تخفيف بگيرند نفسى تازه كنند ، و اندكى بياسايند ، و به همين قانع هستند ! ولى مراقبان دوزخ « مىگويند : آيا پيامبران شما با دلائل روشن به سراغتان نيامدند » ؟ و آيا به قدر كافى براى شما اتمام حجت نشد ؟ ( * ( قالُوا أَ وَلَمْ تَكُ تَأْتِيكُمْ رُسُلُكُمْ بِالْبَيِّناتِ ) * ) . در پاسخ « مىگويند : آرى » ( * ( قالُوا بَلى ) * ) . ولى خازنان دوزخ به آنان « مىگويند : حال كه چنين است هر چه مىخواهيد دعا كنيد ، اما بدانيد دعاى كافران بجايى نمىرسد و ضايع و نابود مىشود » ! ( * ( قالُوا فَادْعُوا وَما دُعاءُ الْكافِرِينَ إِلَّا فِي ضَلالٍ ) * ) . شما خود معترفيد كه پيامبران الهى با دلائل روشن آمدند ، اما به آنها اعتنا نكرديد و كافر شديد ، بنا بر اين هر چه دعا كنيد سودى ندارد ، چرا كه خدا دعاى كافران را نمىپذيرد . جمعى از مفسران در تفسير جمله اخير گفته‌اند منظور اين است كه شما خودتان دعا كنيد زيرا ما بدون اذن پروردگار نمىتوانيم دعا كنيم ، اشاره به اين كه وقتى ما چنين اجازه اى نداشته باشيم بايد بدانيد درهاى نجات به روى شما بسته است ، درست است كه كافر در قيامت مؤمن مىشود ، اما اين ايمان چيزى از آثار كفر او نمىكاهد ، لذا هم چنان نام كافر بر او مىماند . ولى تفسير اول مناسبتر به نظر مىرسد .